چو گشتی باغ و گلشن بر دلش تنگ

به جعد سنبل چین در زدی دست

چو با اندیشه لعلش فتادی

لب نوشین ساغر بوسه دادی

شدی در دامن صحرا زدی چنگ

دمی چون شمع پیش باد می مرد

که باد از کوی او بویی همی برد