شدی در دامن صحرا زدی چنگ

چو با اندیشه لعلش فتادی

لب نوشین ساغر بوسه دادی

چو گشتی باغ و گلشن بر دلش تنگ

دمی چون شمع پیش باد می مرد

که باد از کوی او بویی همی برد

کنیزی داشت شکر نام جمشید