کنیزی داشت شکر نام جمشید

شدی در دامن صحرا زدی چنگ

دمی چون شمع پیش باد می مرد

که باد از کوی او بویی همی برد

که بود از صوت او در پرده ناهید

لب شکر چو گشتی هم لب عود

بر آوردی به سوز از حاضران دود