که بود از صوت او در پرده ناهید

دمی چون شمع پیش باد می مرد

که باد از کوی او بویی همی برد

کنیزی داشت شکر نام جمشید

لب شکر چو گشتی هم لب عود

بر آوردی به سوز از حاضران دود

چو نی بستی کمر در مجلس شاه