چو گل پیچیده دل در غنچه بنشست

فزون می گشت هر دم در سر شاه

ازین سودا درونی داشت ویران

چو گنجی شد، به کنجی گشت پنهان

در خلوت به روی خلق در بست

مقیمان را ز پیش خویش می راند

ندیمان را به نزد خود نمی خواند