مقیمان را ز پیش خویش می راند

چو گنجی شد، به کنجی گشت پنهان

چو گل پیچیده دل در غنچه بنشست

در خلوت به روی خلق در بست

ندیمان را به نزد خود نمی خواند

ندیم او خیال یار او بود

خیال یار، یار غار او بود