بع غایت ز آن پریشانی دژم شد

جهان را چشم ها زین غم پر آبست

پدر چون واقف از حال پسر گشت

ز احوال پسر آشفته تر گشت

ز تخت سلطنت سوی حرم شد

همایون مادر جمشید را گفت

که: «روز شادی ما راست غم جفت