جهان را چشم ها زین غم پر آبست

چو ابر از دیده باران می فشاند

چو گل هر دم گریبان می دراند

ز آهش آسمان را دل کبابست

پدر چون واقف از حال پسر گشت

ز احوال پسر آشفته تر گشت

بع غایت ز آن پریشانی دژم شد