ز آهش آسمان را دل کبابست

کمان قد گشته و اکنون گوشه گیرست

چو ابر از دیده باران می فشاند

چو گل هر دم گریبان می دراند

جهان را چشم ها زین غم پر آبست

پدر چون واقف از حال پسر گشت

ز احوال پسر آشفته تر گشت