چو گل هر دم گریبان می دراند

به خاک انداخته چرخش چو تیر است

کمان قد گشته و اکنون گوشه گیرست

چو ابر از دیده باران می فشاند

ز آهش آسمان را دل کبابست

جهان را چشم ها زین غم پر آبست

پدر چون واقف از حال پسر گشت