چو زلف اندر سر و رویش فتادند

رویم احوال جم را باز بینیم»

از آنجا سوی جم چون باد رفتند

ز گرد راهش اندر برگرفتند

بسی بر نرگس و گل بوسه دادند

پدر گفتش که: «ای چشم مرا نور،

چه افتادت که از مردم شدی دور؟