چو شب شد تیره بر من زندگانی

ملک زاده ز دل آهی بر آورد

ز سوز دل به چشم آب اندر آورد

«دریغا من که در روز جوانی

هنوز از صد گلم یک ناشکفته

گلستانم نگر بر باد رفته

مرا دردیست کان درمان ندارد