کجا سروی سمن عارض بدیدی

پری از آینه فکرش نمی رست

ز رسمش نقش مانی گشته بی رنگ

ز دستش پای در گل نقش ارژنگ

ز سر تا پای شکلش بر کشیدی

همه اشکال بت رویان عالم

به صورت داشت همچون نقش خانم