می دمد بویی و هر دم بلبل جان در قفس

گوئیا این نقش بیجان صورت جان من است

نقش بیحانش مخوان کان نقش جانان منست

می کند فریاد کاین بوی گلستان منست

خود چه نوراست آن که دل خود را بر او پروانه وار

می زند کاین عکس از آن شمع شبستان منست