می کند فریاد کاین بوی گلستان منست

گوئیا این نقش بیجان صورت جان من است

نقش بیحانش مخوان کان نقش جانان منست

می دمد بویی و هر دم بلبل جان در قفس

خود چه نوراست آن که دل خود را بر او پروانه وار

می زند کاین عکس از آن شمع شبستان منست

می گشاید دل مرا از بند زلف نازنین