کنیزان پری دیدار، بی جد

نهاد آنگه ملک سازه ره آغاز

به یک مه کرد ساز رفتنش ساز

غلامان سمن رخسار، سیصد

بسی شد هودج و کوس و علم راست

هیونان را به هودج ها بیاراست

ناشانده نازکان را در عماری