بسی شد هودج و کوس و علم راست

به یک مه کرد ساز رفتنش ساز

غلامان سمن رخسار، سیصد

کنیزان پری دیدار، بی جد

هیونان را به هودج ها بیاراست

ناشانده نازکان را در عماری

چو اندر غنچه گل های بهاری