سرشک از دیده باران، گفت: « ای رود،

ز گریه سنگ را می شد جگر خون

پدر می زد به زاری دست بر سر

به ناخن چهره بر می کند مادر

ز مادر تا قیامت باش بدرود!

بیا تا در بغل گیرم به نازت

که می دانم نخواهم دید بازت