برون آرم گر از دستم برآید

چو من خواهم که گل چینم ز باغش

گرم خاری رود در دست، شاید

به مژگان از برای دیده این خار

بهر بادی که می آید ز کویش

مرا در دل هوایی میفزاید

صبا در مگذر از خاک در او