بهر بادی که می آید ز کویش

گرم خاری رود در دست، شاید

به مژگان از برای دیده این خار

برون آرم گر از دستم برآید

مرا در دل هوایی میفزاید

صبا در مگذر از خاک در او

که کار ما ازین در می گشاید