مقامی جان فزا و جای دلکش

همی گفت این و وا ز ینسان همی راند

که باد از رفتن او باز می ماند

به ناگه پیشش آمد بیشه ای خوش

سمن پرورده جان از سایه بید

نداده برگ بیدش جای خورشید

نسیمش مشک و خاکش زعفران بود