چه خوش بودی اگر شوی منستی

چو چشم او بدان مه پیکر افتاد

حجاب و صبر و مستوری بر افتاد

...

درین اندیشه رفت و باز می گفت

که چون گردد پری با آدمی جفت؟

ملک جمشید ملک عقل و جانست