ملک جمشید ملک عقل و جانست

چه خوش بودی اگر شوی منستی

درین اندیشه رفت و باز می گفت

که چون گردد پری با آدمی جفت؟

که فرمانش بر انس و جان روانست

دو عالم ذره است و مهر خورشید

دلست انگشتری و عشق جمشید