چو جمشید پری رخسار انجم

که فرمانش بر انس و جان روانست

دو عالم ذره است و مهر خورشید

دلست انگشتری و عشق جمشید

عیان شد از هوا شد دیو شب گم

انیسی داشت نامش ناز پرورد

که می کرد از لطافت ناز برورد