مرا از ابر تر دامن گدایی؟

صدف گفت آنجا من از ابر نیستان

طلب می دارم ار تو بودی ترا آن

چرا بایست کرد از بی حیایی

مرا کز عجب بایستی نمودن

دهان را ز آب دندانی گشودن

مکن عیبم که این ها اضطراریست