طلایه بیامد زهردوسپاه

ازان روسپهبد وزین روی شاه

چوشمع جهان شد بخم اندرون

بیفشاند زلف شب تیره گون

که دارد زبدخواه خود را نگاه

چو از خنجر روز بگریخت شب

همی تاخت سوزان دل وخشک لب