به هر سو طبله عنبر نهادند

ز دیبا جامه ها بر هم نهادند

شد از عرض حریر و مشک عارض

زمین با عارض خوبان معارض

نسیم گلستان بر باد دادند

ملک یاقوت اشک از دیده می راند

نهان در زیر لب این شعر می خواند: