نسیم گلستان بر باد دادند

شد از عرض حریر و مشک عارض

زمین با عارض خوبان معارض

به هر سو طبله عنبر نهادند

ملک یاقوت اشک از دیده می راند

نهان در زیر لب این شعر می خواند: