ز می اطراف رویش لاله گون شد

چو نرگس سرگران گشتش ز مستی

ز بالا کرد سروش میل پستی

ملک را جام می چون سرنگون شد

شکر را گفت جم خیز و دریاب

که چون چشم خود از مستی است در خواب

چو خالش بستری افکن ز نسرین