شکر را گفت جم خیز و دریاب

ز بالا کرد سروش میل پستی

ملک را جام می چون سرنگون شد

ز می اطراف رویش لاله گون شد

که چون چشم خود از مستی است در خواب

چو خالش بستری افکن ز نسرین

ز برگ ارغوانش ساز بالین