چو بلبل ارغنون اندر نوازش

در آن مهتاب می گردید خورشید

دو مطرب در پیش بر شکل ناهید

چو گل بر ارغنون می کرد نازش

گلش رنگ رخ از مهتاب می برد

به غمزه نرگسان را خواب می برد

خرامان آن بهار نوشکفته