در آن مهتاب می گردید خورشید

به قد خویش بستان را بیاراست

صنوبر وار در بستان چمان گشت

همی زد چون صبا گرد چمن گشت

دو مطرب در پیش بر شکل ناهید

چو گل بر ارغنون می کرد نازش

چو بلبل ارغنون اندر نوازش