به قد خویش بستان را بیاراست

حدیثی چرب و شیرین بود و درخورد

به عمدا رو ترش کرد و فرو برد

چو سروی از کنار جوی برخاست

صنوبر وار در بستان چمان گشت

همی زد چون صبا گرد چمن گشت

در آن مهتاب می گردید خورشید