همی زد چون صبا گرد چمن گشت

چو سروی از کنار جوی برخاست

به قد خویش بستان را بیاراست

صنوبر وار در بستان چمان گشت

در آن مهتاب می گردید خورشید

دو مطرب در پیش بر شکل ناهید

چو گل بر ارغنون می کرد نازش