دلا گفتم غم خود خور که کار از دست شد بیرون

نپیمودی، درازی شب تاری چه می دانی

برو زاهد ، چه پرهیزی ز ناز و شیوه چشمش ؟

بپرس این شیوه از مستان، تو هشیاری چه میدانی

ترا غم خوردنست ایدل تو غمخواری چه میدانی

شکر بگشود بر جم پرده راز

حدیث رفته با او گفت از آغاز