اساس کار بر طالع نهادند

مرا چون نای ننوازی به کامی

ز نی هر دم چو چنگم در مقامی

ولی این خانه را چون در گشادند

اگر صد سال اشک از دیده باری

نگردد شسته نقض بخت، باری

چو بلبل شب همه شب ناله می کرد