نظر در خیمه می انداخت خود را

همان خورشید روز افزون ز روزن

جمال شاه را می دید روشن

ملک می کرد غافل چشم بد را

نظر در عارض دلدار می کرد

تماشای گل و گلزار می کرد

دو مه می ساختند از دور با هم