دو مه می ساختند از دور با هم

نظر در خیمه می انداخت خود را

نظر در عارض دلدار می کرد

تماشای گل و گلزار می کرد

نظر می باختند از دور با هم

هوای دل چو از خورشید شد گرم

ملک برداشت برقع از رخ شرم