بدان امید گشتم خاک پایت

نشینم با تو اکنون روی در روی

ببستم بر تو خود را چون میان من

زهی لطف ار بدان در می دهی تن

که باشد بر سرم همواره جایت

از آن از دیده گوهر می فشانم

که همچون اشک بر چشمت نشانم