از آن از دیده گوهر می فشانم

زهی لطف ار بدان در می دهی تن

بدان امید گشتم خاک پایت

که باشد بر سرم همواره جایت

که همچون اشک بر چشمت نشانم

اگر بر هم زنی چون زلف کارم

سر از پای تو هرگز بر ندارم