چو گل در غنچه شد ناگه حصاری

ندادندی برش جز باد را بار

نبودی آفتاب را سایه را بار

چمن پرورد گلبرگ بهاری

حصاری بود عالی سور بر سور

پری پیکر عزا می داشت در سور

در آن سور آن گلی سوری به ماتم