در آن سور آن گلی سوری به ماتم

چو گل در غنچه شد ناگه حصاری

حصاری بود عالی سور بر سور

پری پیکر عزا می داشت در سور

چو صبح از دیده می افشاند شبنم

بدان آتش که هجرانش بر افروخت

جدا شد چون عسل از موم می سوخت