بدان آتش که هجرانش بر افروخت

پری پیکر عزا می داشت در سور

در آن سور آن گلی سوری به ماتم

چو صبح از دیده می افشاند شبنم

جدا شد چون عسل از موم می سوخت

نمی آسود روز و شب نمی خفت

شب و روز این سخن را باد می گفت