جدا شد چون عسل از موم می سوخت

در آن سور آن گلی سوری به ماتم

چو صبح از دیده می افشاند شبنم

بدان آتش که هجرانش بر افروخت

نمی آسود روز و شب نمی خفت

شب و روز این سخن را باد می گفت

دل من باری از تیمار خون است