چو صبح از دیده می افشاند شبنم

حصاری بود عالی سور بر سور

پری پیکر عزا می داشت در سور

در آن سور آن گلی سوری به ماتم

بدان آتش که هجرانش بر افروخت

جدا شد چون عسل از موم می سوخت

نمی آسود روز و شب نمی خفت