دل من باری از تیمار خون است

جدا شد چون عسل از موم می سوخت

نمی آسود روز و شب نمی خفت

شب و روز این سخن را باد می گفت

ندادم حال آن بیمار چون است

از آن جانب ملک چون حال خورشید

بدید از جان خود برداشت امید