از آن جانب ملک چون حال خورشید

شب و روز این سخن را باد می گفت

دل من باری از تیمار خون است

ندادم حال آن بیمار چون است

بدید از جان خود برداشت امید

به دندان می گزید انگشت چون باز

کبوتر وار کرد از سرو پرواز