بدید از جان خود برداشت امید

دل من باری از تیمار خون است

ندادم حال آن بیمار چون است

از آن جانب ملک چون حال خورشید

به دندان می گزید انگشت چون باز

کبوتر وار کرد از سرو پرواز

فرود آمد به برج ماه رخسار