فرود آمد به برج ماه رخسار

بدید از جان خود برداشت امید

به دندان می گزید انگشت چون باز

کبوتر وار کرد از سرو پرواز

همی گردید گرد برج دیار

همی گردید و خون از دیده می راند

به زاری بر دیار این قطعه می خواند