ملک بیگانه و دیوانه از خویش

چنار از غصه می زد دست بر دست

میان باغ می گردید جمشید

چو ذره در هوای روی خورشید

گرفت از عشق راه کوه در پیش

پی خورشید چون بر کوه می یافت

عیان بر کوه چون خورشید می تافت